Dentro dos tubos, atopamos as campás tubulares:
As campás tubulares chámanse así porque, o seu son é similar ó de grandes campás das igrexas. A súa invención foi un modo de evitar levar as grandes campás á orquestas.
Estas son dezaoito tubos metálicos (de cobre ou latón) focos que están suspendidos dun armazón. Estes tubos percútense con un ou dous mazos. O tubo sempre é golpeado na súa sección superior. Para deter o son é necesario una barra ou un pedal.
Cada tubo ten distinta lonxitude, para poder ofrecer notas diferentes. Permite a afinación, polo que se trata dun instrumento de son determinado.
Os seus primeiros usos foron dados no século XIX, cando se solicitou a súa participación nas óperas.
A produción deste instrumento disparouse, dada a demanda que se xerou por parte de coleccionistas e outros artistas, que as incluíron en moitas creacións posteriores.
